• facebook
  • rss
  • Przystanek w drodze

    ks. Przemysław Pojasek

    |

    Gość Świdnicki 28/2016

    dodane 07.07.2016 00:00

    W wakacyjnej wędrówce tropem świętego patrona Polski warto podjechać z Niemczy do Świdnicy, piastowskiego grodu.

    Początki chrześcijaństwa na ziemiach świdnickich sięgają najdalszych czasów. Jak mówi autor folderu o szlaku św. Wojciecha, już około roku 990 obszar obecnej Świdnicy został włączony do państwa Polan przez Mieszka I. I choć prawa miejskie otrzymała dopiero w 1267 r., to jednak już wcześniej formułowała się tu osada wyznawców Chrystusa.

    Na drodze misjonarza

    Według najstarszych zapisów historia tej osady sięga początku XIII wieku, jednak badania archeologiczne obszaru Świdnicy wskazują na zorganizowany charakter osadnictwa już w tzw. III i IV okresie epoki brązu. Z tego czasu pochodzi bowiem najbardziej znane znalezisko – tarczkowata zapinka, odkryta na początku XIX w. Wykopaliska przy ul. Równej i Westerplatte pozwalają natomiast przypuszczać, że w czasach św. Wojciecha mogła tu istnieć osada rolnicza lub rybacka, dająca wytchnienie przy drodze podsudeckiej, będącej wówczas jednym z ważniejszych szlaków kupieckich. – To nią bowiem podróżowano wówczas, być może więc i św. Wojciech, udając się z Czech do Prus, zatrzymał się w tej osadzie. Niestety żadne dostępne dokumenty tego nie potwierdzają – mówi Agnieszka Dudzińska z Muzeum Dawnego Kupiectwa w Świdnicy. Tezę tę wydaje się również potwierdzać przekształcenie się w XI–XII w. osady w handlową o charakterze targowym i budowa nowej drogi, prowadzącej z Wrocławia do Czech doliną Bystrzycy. To, że Świdnica znalazła się na skrzyżowaniu wspomnianych szlaków, przyczyniło się również do jej szybkiego rozwoju. W 1267 r. Świdnica była już osadą miejską, której pieczęć przedstawiała kroczącego gryfa. Jeszcze w XIII wieku powstała tu pierwsza szkoła, rozwijał się handel i rzemiosło. Miasto otrzymało również specjalne prawa, rozpoczęto budowę murów miejskich. Kolejne stulecie to okres pełnienia przez Świdnicę roli stolicy suwerennego księstwa z prawem bicia własnej monety. Jednak w wyniku układu sukcesyjnego Bolka II, po jego śmierci władzę w księstwie przejęli władcy Korony Królestwa Czech. W roku 1741 utracili ją na rzecz Królestwa Prus. Po 125 latach Świdnica stała się miastem otwartym, do Polski natomiast wróciła po zakończeniu II wojny światowej.

    Po śladach świętego

    Czas powstania pierwszej świdnickiej parafii, podobnie jak rok założenia miasta, nie jest znany. Pierwsza pewna wzmianka pochodzi z roku 1250, kiedy to w jednym z dokumentów wrocławskiego księcia Henryka III Białego wspomniano postać Hermanna – proboszcza ze Świdnicy. Wcześniej natomiast źródła podają, że Stefan z Wierzbnej wraz z synami miał ufundować kościół i klasztor franciszkanów pw. Najświętszej Maryi Panny w Lesie. Warto również zaznaczyć, że niektórzy historycy przychylają się do poglądu, że kościół parafialny musiał istnieć dużo wcześniej, jednak został spalony na krótko przed 1241 r. podczas najazdu mongolskiego, a następnie odbudowany w 1261 r. Wzrost znaczenia politycznego i gospodarczego miasta w II poł. XIII w. rozbudził ambicje lokalnych władz, które postanowiły wybudować drugi, większy kościół. Z zachowanych przekazów wiadomo, że ołtarz główny był poświęcony Najświętszej Maryi Pannie, św. Stanisławowi i św. Wacławowi – patronom świątyni. Ołtarz boczny postawiono ku czci św. Jana Chrzciciela i św. Jana Ewangelisty. Zapotrzebowanie na większy kościół świadczy również o szybkim rozwoju chrześcijaństwa w Świdnicy, co potwierdza późniejszy pomysł postawienia w tym miejscu zupełnie nowej, jeszcze bardziej okazałej budowli. Jej fundatorami byli książę Bolko II oraz bogaci mieszczanie. Według przekazów, kamień węgielny pod świątynię położył sam książę. Chrześcijaństwo na ziemiach świdnickich rozwijało się nieprzerwanie aż do reformacji, kiedy to protestanci przejęli górujący nad miastem kościół. W 1660 roku odzyskali go jezuici, którzy rozbudowali wokół niego kompleks, mieszczący dziś Świdnicką Kurię Biskupią. W rozbudowującym się mieście mieszkańcy postawili zaś kolejne kościoły. Dziś jest ich siedem.

    Żywy pomnik

    Współczesna historia Świdnicy nierozdzielnie wiąże się z ustanowioną przez papieża Jana Pawła II 25 marca 2004 r. diecezją świdnicką, której pierwszym ordynariuszem został biskup Ignacy Dec. Bardzo szybko w stolicy diecezji rozpoczął tworzenie struktur diecezjalnych: kurii biskupiej, diecezjalnej Caritas i Wyższego Seminarium Duchownego, którego patronem został św. Wojciech. Dom przygotowujący kandydatów do kapłaństwa, znajdujący się przy placu Wojska Polskiego, stał się więc żywym pomnikiem całkowitego oddania się tego świętego Bogu.

    «« | « | 1 | » | »»
    oceń artykuł

    Zobacz także

    , aby komentować lub podaj nazwę wyświetlaną
    Gość

      Reklama

      Zapisane na później

      Pobieranie listy

      Reklama

      przewiń w dół