Do bydlęcego wagonu mogli zabrać całkiem sporo: trzy krowy (jedna się w drodze nawet ocieliła) i dwa konie, poza tym sprzęty domowe i rolnicze. Mieli to wszystko ze sobą, ale gdy żegnali się ze swoją ojcowizną, nie robili tego na poważnie. W duchu mieli bowiem nadzieję, że garstka, która zostawała, będzie miała rację, gdy ironicznie rzucała w ich kierunku: „Ledwie do Krakowa dojedziecie, jak trzeba będzie wracać”. Nie wrócili – przez następne 45 lat.