Nowy numer 42/2020 Archiwum

Wpatrzeni w niebo

Tutejsi mieszkańcy nie oglądają się na trend odwracania się od Kościoła. Choć jest ich coraz mniej, wiernie troszczą się o duchowe, ale i materialne świątynie.

Historia kościoła parafialnego sięga XIV w. Po raz pierwszy był on wzmiankowany w dokumentach w 1335 r. i wówczas był drewnianą świątynią, którą około 1400 r. zastąpiła kamienna.

Mimo planów kolejnej przebudowy, ograniczono się jedynie do dobudowania nawy bocznej i wieży po stronie południowej. Od połowy XVI w. był w rękach ewangelików, wtedy też popadał w ruinę, z której wydobył go częściowo Adam Leonhard von Dobschütz, jeden z kolejnych właścicieli Jaźwiny. Wówczas od strony zachodniej została wzniesiona wieża, a w jej sąsiedztwie zbudowano kaplicę zmarłych z renesansową płaskorzeźbą, przedstawiającą dziecko z klepsydrą, wsparte na trupiej czaszce.

Pozostałe wyposażenie wnętrza kościoła również pochodzi z przełomu renesansu i baroku. Jednym z ciekawszych elementów jest kaplica krzyżowa, w której znajduje się rzeźba grupowa „Ukrzyżowania Chrystusa” z 1691 r., do której po 1810 r. dołączył rzeźbiony ołtarz św. Barbary i droga krzyżowa z dzierżoniowskiego Propsteikirche. Ołtarz główny pierwotnie zawierał obraz „Wniebowstąpienie Pańskie” i umieszczony ponad nim wizerunek Trójcy Świętej i św. Jana. W 1930 r. wykonano jednak nowy ołtarz, nad którym umieszczono witraż przedstawiający wniebowstąpienie Pana Jezusa. Po obu stronach natomiast znajdują się barokowe figury św. Piotra i św. Pawła. Ambona z końca XVII w. oprócz tradycyjnych wizerunków czterech ewangelistów zawiera też obraz, na którym św. Anna uczy swoją córkę Maryję.

« 1 2 3 »
oceń artykuł Pobieranie..

Wyraź swoją opinię

napisz do redakcji:

gosc@gosc.pl

podziel się

Polecane filmy

Zapisane na później

Pobieranie listy

Reklama